Śruby nierdzewne powstają ze stopów stali posiadających szczególne właściwości fizykochemiczne. Najważniejszą z nich jest odporność na korozję w różnych warunkach i wywoływaną przez różne czynniki: atmosferyczne, rozcieńczone kwasy, roztwory alkaliczne. Poza śrubami nierdzewnymi stal nierdzewna służy do wyrobu: zbiorników do przechowywania wyrobów naftowych, mleka i jego przetworów, niecek basenów pływackich, armatury przemysłowej, turbin, instalacji w przemyśle koksowniczym. Oprócz tego surowiec ten stosuje się w produkcji narzędzi chirurgicznych, sztućców, garnków, naczyń (np. tych używanych w armii oraz w warunkach polowych - podczas biwaków, obozów przetrwania, wypraw górskich). Stala nierdzewna powstaje w efekcie zmieszania stali (stopu żelaza z węglem) z różnymi innymi metalami (w przypadku śrub nierdzewnych jest to chrom, którego udział w stopie wynosi 12-19 proc.). Stopy, z których powstają śruby nierdzewne, różnią się też zawartością węgla. Elementy ze stali ferrytycznej (jeden z czterech rodzajów stali nierdzewnej) zawierają niewiele węgla, co sprawia, że poddają się hartowaniu z łatwością i mogą być spawane, lecz nie można ich ulepszać cieplnie. Takie właściwości śruby nierdzewnej A2 pozwalają na jej używanie w okrętownictwie, budownictwie wodnym oraz konstrukcji maszyn. Dla odmiany śruby nierdzewne ze stali martenzytycznej posiadają sporo węgla (ok. 1-procentowy udział w stopie) i nie nadają się do spawania.